ΚΑΤΩ Η ΠΟΛΗ

Στίχος : outopios

Κάτω η πόλη αναπνέει βαριά
Είν’ οι δρόμοι βρεγμένοί, τα νερά θολά.
Και ‘γώ μόνος κοιτάω πίσω από ένα τζάμι
Την ζωή που κυλάει σαν να είναι ποτάμι.

Μέσα σε ένα πιθάρι είναι σαν να σε βάζουν
Σε ένα χώρο μικρό και να σε σκεπάζουν.
Και ‘συ τρόπο ψάχνεις να ανοίξεις το βήμα.
Μα το ξέρεις πως είσαι στην ζωή το θύμα.

Την αλήθεια την ξέρεις την αλήθεια την είδες
Δεν σου πάει ο κόσμος, δεν σου παν οι ελπίδες.
Μπαίνεις μέσα στο πλήθος και γυρίζεις την πλάτη
Στα ανθρωπάκια που ζούνε μέσα σε μια πλάνη.

Κάτω η πόλη αναπνέει βαριά
Ψάχνεις ανάσα να πάρεις μα ανάσα καμία.
Και φοβάσαι μην σε πάρει μακριά το ποτάμι
Τα μάτια σου κλείνεις σφίγγεις την παλάμη.

Γιατί ξέρεις πως είναι το παιχνίδι σικέ
Τα χαρτιά σου τα είδαν στο δικό σου καρέ.
Σε πουλήσανε φίλε μην ρωτάς το γιατί
Έτσι είναι ο κόσμος, έτσι είν’ η ζωή.

Την αλήθεια την ξέρεις την αλήθεια την είδες
Δεν σου πάει ο κόσμος, δεν σου παν οι ελπίδες.
Μπαίνεις μέσα στο πλήθος και γυρίζεις την πλάτη
Στα ανθρωπάκια που ζούνε μέσα σε μια πλάνη.

Read more »

ΚΑΡΔΙΑ

Στίχος : Σοφία (Ποντίκι)

Νιώθω πίκρα και κακία Για εσένα - για εσένα τι μανία;
Είσαι εσύ που το μυαλό μου ορίζεις και δεν αξίζεις, μα με ορίζεις...
Πληγωμένη μου καρδιά Καρδιά μου πληγωμένη,
Ως πότε θα κρατάς σε μένα δε μιλάς

Νιώθω να λιώνω και μετανιώνω
Φεύγω τελειώνω και με λυτρώνω.
Είσαι εσύ που με πονάς
Και δε μιλάς - αχ δε μιλάς

Πληγωμένη μου καρδιά Καρδιά μου πληγωμένη,
Πες μου τι ζητάς μη με τυραννάς.
Νιώθω καρδιά να σπας δεν είναι αυτά για 'μας
Φύγε αλλού να πας φύγε από 'κει πονάς!

Πληγωμένη μου καρδιά καρδιά μου πληγωμένη,
Δεν αντέχεις πια τον πόνο στην καρδιά
Και που να πας; καρδιά γιατί πονάς;
Σε ακούω πως κτυπάς και υποφέρω εγώ για μας.

Σταμάτα με πονάς δεν είναι αυτά για μας
Δεν είναι αυτά για μας σταμάτα δεν πονάς;
Μίλα πιο δυνατά δεν με ορίζεις μα
Σε χάνω και τι να κάνω; αφού σε χάνω... μα τι να κάνω;

Να το αφιερώσω σε αυτόν που με πίεσε να το τελειώσω
Νομίζω ότι είναι καλό ε!! αν το κρίνεις καλό ανέβασε το
Στο blog με την αφιέρωση μου.
Σε ευχαριστώ συνέχισε να με πιέζεις.

Read more »

ΤΟ ΤΑΒΕΡΝΑΚΙ

Στίχος : outopios

Ήτανε όμορφα εκείνο τον καιρό
Στο ταβερνάκι που ξενύχταγε η παρέα.
Τα χρόνια σου ήταν μόλις δεκαοχτώ
Και τα δικά μου ήταν δεκαεννέα.

Ήτανε όμορφα πολύ τότε θαρρώ
Στο ταβερνάκι, μέσ’ την αγκαλιά σου.
Πίναμε ούζο κι’ ήταν βράδυ Κυριακή
Είχανε μέλι το πιοτό και τα φιλιά σου.

Ρετσίνα ούζο και ρακί
Και κάπου-κάπου πίναμε κρασάκι.
Τα χρόνια φύγανε, άλλαξαν οι καιροί
Και της ταβέρνας έχει σβήσει το κεράκι.
Άραγε που ‘ναι ο Λεύτερης, η ζωή
Η Μαίρη, που ‘ναι ο Παναγιώτης;
Ίσως ακόμα και να ‘χουν παντρευτεί
Χαθήκαν όλοι, με το πέρασμα της Νιότης.

Ήτανε όμορφα τότε πολύ
Με ζέστη στης ταβέρνας την γωνία.
στο τζάμι έπεφτε σαν δάκρυ η βροχή
κι απ’ το Juke box ακούγαμε την ευδοκία.

Ήτανε όμορφα εκείνο τον καιρό
Στο ταβερνάκι που ξενύχταγε η παρέα.
Μες της ζωής χαθήκαν όλοι το ρυθμό
Και δεν θα μάθω από κανένα τώρα νέα.

Ρετσίνα ούζο και ρακί
Και κάπου-κάπου πίναμε κρασάκι.
Τα χρόνια φύγανε, άλλαξαν οι καιροί
Και της ταβέρνας έχει σβήσει το κεράκι.
Άραγε που ‘ναι ο Λεύτερης, η ζωή
Η Μαίρη, και ο Παναγιώτης;
Ίσως ακόμα και να έχουν παντρευτεί
Χαθήκαν όλοι, με το πέρασμα της Νιότης.

Read more »

ΜΑΡΙΟΝΕΤΑ

Στίχος : Outopios

Σ’ αυτό το θεατράκι που λένε ζωή
Τα χέρια κουνάω σαν βγω στην σκηνή.
Μα είναι δεμένα με ένα σχοινί
Μια μαριονέτα που έχει ψυχή.

Χαμένος για πάντα σε ρόλο φθαρμένο
Το κείμενο μου από άλλων γραμμένο.
Τα λόγια μου γράφουν, αυτά που θα πω
Κάνω να φύγω μα μένω εδώ.

Και 'γω και 'σεις σαν μαριονέτες
Για τους 'μεγάλους' εμείς υπηρέτες.
Τα χέρια κουνάμε, τι θέλεις πασά μου;
Μήπως να κάψεις τα όνειρα μου;

Μπορείς να τα κάψεις, αξία δεν έχουν
Σκαριά σαπισμένα και πια δεν αντέχουν
Μπορείς να τα κάψεις δεν έχουν πανιά
Κι' αν θα σαλπάρουνε θα πάν' στα ρηχά.

Πασά μου μεγάλε αυτό σου το λεει
Μια μαριονέτα που άλλο δεν κλαιει.
Τι θέλεις να κάνω, καλά να περάσεις
Να κάνω μια τούμπα για να γελάσεις;

Πασά μου εγώ δεν έχω απόψεις
Πάρε μαχαίρι αν θέλεις να κόψεις.
Την μαριονέτα που έχεις μπροστά σου
Μα αίμα λεκέ θα βρεις στα χαλιά σου.

Read more »

Κατερίνα Γώγου - Καμιά φορά

_______________________________

Καμμιά φορά ανοίγει η πόρτα σιγά σιγά και μπαίνεις. Φοράς κάτασπρο κουστούμι και λινά παπούτσια. Σκύβεις βάζεις στοργικά στη χούφτα μου 72 φράγκα και φεύγεις. Έχω μείνει στη θέση που με άφησες για να με ξαναβρείς. Όμως πρέπει να έχει περάσει πολύς καιρός γιατί τα νύχια μου μακρύνανε και οι φίλοι μου με φοβούνται. Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες έχω χάσει την φαντασία μου και κάθε φορά που ακούω "Κατερίνα" τρομάζω. Νομίζω ότι πρέπει να καταδώσω κάποιον. Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον που λέγανε πως είσαι εσύ. Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες, γιατί γράψανε ότι σου ρίξανε στα πόδια. Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια. Στο μυαλό είναι ο Στόχος το νου σου ε;

Read more »